Karmelvieringen

Karmelvieringen klooster

Dagelijks (niet in het weekend) komen de zusters en broeders van het karmelietenklooster en een klein aantal deelnemers van buiten het klooster bijeen voor gebed. In de ochtendviering van 08.00 uur worden gewoonlijk de getijden gebeden. ’s Avonds is er om 19.00 uur een eucharistieviering. De vieringen zijn open voor iedereen die eraan wil deelnemen. In alle vieringen zijn er gewaardeerde momenten van rust en stilte.

 

Karmelvieringen Elisakerk

Op iedere tweede zondag van de maand wordt er om 09.30 uur een zogenaamde ‘karmelviering’ gehouden in de Elisakerk. Deze viering heeft een eigen karakter en verschit van de ‘normale’ parochieviering.

Waar zit dat verschil nou in? Allereerst valt daar dit over te zeggen: de karmelvieringen worden gewoonlijk samengesteld door de lokale, over het land verspreide, karmelgemeenschappen van zusters, broeders en leken. De door de Kerk aangereikte schriftlezingen voor de betreffende zondag worden gezamenlijk en in vrijheid overwogen en besproken. Kenmerkend voor die samenkomsten is het groot respect voor ieders opvattingen en voor ieders verstaan van de teksten. Uitgaande van de Bijbellezingen en rekening houdend met het besprokene wordt vervolgens de viering samengesteld. De Nederlandse karmelieten beklemtonen daarbij sterk de gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen. Kenmerkend voor de zusters en broeders van de Karmel en echt eigen aan hun spiritualiteit is vervolgens dat zij proberen zich in hun dagelijks leven niet te verliezen in wat er allemaal gedaan moet worden en wat er zoal op hen afkomt; ze proberen zo goed en zo kwaad mogelijk vooral onthaast en ‘aandachtig’ te leven; het leven niet beheersend, maar beseffend dat het om niet geschonken wordt.

 

Dit alles wordt vanzelfsprekend ook zichtbaar in de liturgie. Zo komen de voorgangers niet plechtig op met kruis en kandelaars, met misdienaars en lectoren. De voorgangers zitten daarentegen bij aanvang van de viering onopvallend al midden tussen de mensen. De leidende rol van de priester wordt weinig beklemtoond. Er is een evenwichtige rolverdeling tussen vrouwen en mannen; de vrouwen (de zusters) houden afwisselend met de mannen (de broeders) de overweging. Er is altijd gelegenheid tot het samen bidden of zingen van psalmen. De liederen in de karmelvieringen hebben een eigen karakter; ze kennen soms een eigen taal en melodie.

 

Al deze elementen samen maken van de karmelviering een vorm van liturgisch samenzijn, die een aantal mensen aanspreekt. Met name de rust die er van uitgaat, wordt gewaardeerd. Maar het allerbelangrijkste lijkt toch wel dat door die vieringen geprobeerd wordt een sfeer op te roepen waardoor de aanwezigen iets kunnen ervaren van het Mysterie (God). Dit is natuurlijk niet exclusief voorbehouden aan de Karmel; en het wordt ook niet uitsluitend ‘bewerkt’ door de karmelvieringen. Het Mysterie kan ook worden ervaren in de gewone parochievieringen, in de natuur, in de kunst, in de omgang met de medemens. Maar de karmelvieringen zijn bewust zo ingericht dat ze de ervaring van ‘opgenomen te zijn in een nauwelijks te benoemen Geheim’, zoveel mogelijk willen bemiddelen. Karmelvieringen willen de voorwaarden scheppen om met dat Mysterie in relatie te treden en vandaaruit te gaan leven in de omgang met elkaar.